🇳🇱
MELKKLEUR
Op 16 maart maakten Martha en ik een lange wandeling langs de stenige stranden en steile krijtrotsen van Rügen. Het is meestal het eerste wat we we doen als we in Sassnitz verblijven. Even de boel verkennen, en vaststellen dat alles nog steeds op zijn plaats staat en ligt. Dat lijkt inderdaad het geval te zijn, maar bij nadere inspectie blijkt er nogal het een en ander te zijn veranderd.
Hoe stel je zoiets vast? We zijn twee jaar niet in Sassnitz geweest, dan weet je echt niet meer hoe het strand er toen bij lag. Toch, er was wel degelijk iets veranderd. We waren een flink eind verder gelopen dan de bedoeling was, en in een scherpe bocht van de kustlijn stak een enorme brok krijt de zee in. Een soort schiereiland belaagd door een woeste Oostzeebranding. En achter de branding zagen we een scherpe markering in het zeewater. Aan de ene kant was het water prachtig blauw, en aan de andere had het een vuilwitte melkkleur aangenomen. Die kleur werd veroorzaakt door al het krijt in het wild bewegende water. Er liepen aardig wat mensen rond en over de enorme krijtberg die pal onder de metershoge krijtrotsen lag en vandaar de zee instak. Een soort toeristische attractie.
Pas later, tijdens een bezoek aan de Köningsstuhl, lazen we dat ongeveer anderhalve week voor onze aankomst in Sassnitz, er een van de grootste 'Kreideabbrüche' was geweest in de recente geschiedenis van Rügen. Zo'n 9000 kuub krijt was de zee in gedonderd. Een duizelingwekkende hoeveelheid.
Over die massa hadden wij en talloze anderen gelopen, geklauterd, foto's en filmpjes makend, onwetend en onbewust van het grote risico dat wandelen langs deze kust inhoudt. Dat wil zeggen: Martha en ik wisten het niet. Er moeten mensen gelopen hebben die natuurlijk op de hoogte waren van het gebeurde maar dat voor lief namen. En toen wij eenmaal wisten van dit natuurgeweld, bleven we evengoed langs de krijtrotsen wandelen, af en toe een huiver onderdrukkend bij de gedachte wat er zou gebeuren als er weer 9000 kuub naar beneden kwam glijden.
Jakob48
