FFG BLOGS 11/26 VISUALISEREN/VISUALISING

 🇳🇱

VISUALISEREN

Een tijd geleden kwam ik op Bluesky een filmpje tegen waarin de president van de USA aan iemand van een hoge Afrikaanse delegatie de vraag stelde hoe het met de ebola in zijn land gesteld was. De man/vrouw die het bericht had geplaatst, leverde er een pittig commentaar bij: "What a fucking pig!" Ik schoot in een daverende lach. Uiteraard verwees het commentaar van de man/vrouw naar de Amerikaanse president en niet naar de Afrikaanse gedelegeerde. 

Strict gesproken is een uitspraak als bovengenoemde een belediging van de persoon in kwestie, de Amerikaanse president dus, die er overigens zelf geen been in ziet om iedereen die hem niet aanstaat op de platst mogelijke manieren te schofferen, maar daar gaat het me hier nu niet om. 

Mijn luide lach had alles te maken met het feit dat ik zo'n uitdrukking als "fucking pig" meteen visualiseer, iets wat ik niet kan helpen, zeker wanneer het de machtigste man op aarde betreft. Hoewel, aan die laatste kwalificatie twijfel ik meer en meer, de man lijkt welhaast geketend aan de leiband van zijn minstens zo machtige Russische collega. Ook zo'n tiep dat voldoet aan het hierboven beschreven dier. 

Ik ben anglist genoeg om de gebezigde uitdrukking in het Bluesky bericht op de juiste waarde te schatten, maar soms is je voorstellingsvermogen je gewoon de baas. 

Met excuses aan de varkens, waarvan de levens in stallen en slachthuizen al ellendig genoeg zijn, zoals maar weer is gebleken. Als je nou één varken dat leven in zo'n stal gunt, dan is het wel de president van de USA. Nou vooruit, ook die van Rusland. Dan zijn ze samen twee f... p..s.

Jakob48

FFG BLOGS 10/26 DRIE MANNEN / THREE MEN

  🇳🇱

DRIE MANNEN

Er zijn drie mannen die niet lachen

Een woont in het westen

Een woont in het oosten

Eentje ergens in het zuiden 

Deze mannen zonder lach 

weten wat hun macht is 

Macht hoog als hun torens 

Macht luid als hun mond 

Er zijn drie mannen die niet lachen 

Een schendt de grenzen 

Een vernietigt de steden 

Een liegt de ene dag aan de andere 

Deze mannen zonder lach 

Houden bij wie hen haten

Houden hun belangen in de gaten 

Hun IJzeren Koepels in het oog 

Er zijn drie mannen die niet lachen 

Ze zijn de Onheilige Drie-Eenheid 

Horen zul je hun steenkoude stemmen 

Voelen zul je hun berekende wreedheid 

Maar nooit zul je hen zien lachen 

Al liep je de aarde driemaal om.

                                                                          Jakob48

FFG BLOGS 9/26 HIDDENSEE

 🇳🇱

HIDDENSEE

Al jaren van plan Hiddensee, het satelliet eiland van Rügen, te bezoeken. Vandaag, 14 juli 2026, komt het ervan. We maken de oversteek Schaprode - Neuendorf, onze lukrake keuze uit de drie mogelijkheden die het veerbootbedrijf in de aanbieding heeft. Er zijn ongeveer twintig minuten nodig om over te varen. Bij het verlaten van de Schaprode haven zien we een kudden koeien verkoeling zoeken in het water. De dag belooft zeer heet te worden. 

Bij de haven van Neuendorf huren we twee fietsen, voor een spotprijsje, al blijkt al spoedig het nadeel van dit voordeel: de zadels zijn niet te doen. Toch weten we Leuchtturm Gellen te bereiken, en nemen een kijkje bij het strand. In de verre verte trilt de Rügenbrücke in de zon, de Oostzee strakblauw glanzend. Bij de vuurtoren is er volop strandvermaak. We zijn er niet op gekleed. We kiezen een fietspad in noordelijke richting, en Martha ruilt onderweg haar fiets voor een andere. Verder noordwaarts rijden wij, via Heiderose en Vitte naar Hafen Kloster. Leuchtturm Dornbusch en de Steilküste zijn net te ver voor onze getormenteerde zitvlakken. Je kunt niet alles hebben. 

Overigens biedt Hiddensee prachtige ruimtelijke landschappen, en op de tocht terug naar de haven van Neuendorf, kijken we uitvoerig naar de indrukwekkende Dünenheide, een natuurgebied dat sterk doet denken aan de duinen tussen Bergen en Schoorl in Noord-Holland. We vragen ons af of we het veertien dagen op Hiddensee zouden uithouden, en beginnen een uitgebreide vergelijking te maken tussen Hiddensee en Rügen. Een beetje raar wel, want eigenlijk kun je de twee eilanden niet vergelijken. Rügen wint dit gemakkelijk, met zoveel landschappelijke variatie en natuur. Veertien dagen Hiddensee is geen goed idee voor ons. Het landschap van Hiddensee is nogal streng gereguleerd. Het eiland is erg smal, veel ruimte om de bezoeker blijvend te verrassen is er landschappelijk gezien niet. 

De veerboot in het zinderende zonlicht zet ons netjes af in de haven van Schaprode. Het slot van een mooie dagtocht naar Hiddensee.

 

Jakob48

FFG BLOGS 8/26 DROOGTE! DROUGHT!

 🇳🇱

DROOGTE!

Witgrijze landweg. Stof en grind. Brug over een stroom, het hout vermolmd. Graanvelden zover het oog reikt. Door een smal bos schemert een landhuis. In het licht van de hoogzomerzon glinstert de Tetzitzer See. Het is drukkend warm, kleding en bepakking plakken aan mijn huid. Twee raven op een kale boomtak. Ze vluchten over het graan en verdwijnen. Een wandelend gezin ontvlucht de loeiende hitte. 

"Het land is warm. De weg is wit." Woorden van Gerrit Krol. Zou hij op deze plek de inspiratie hiervoor gevonden hebben? Ik probeer aan de overige woorden van zijn gedicht te denken. Dat lukt niet. Mijn gedachten gaan alle kanten op, en dus nergens naartoe. In deze hete droogte moet je niet denken! Op het meer vaart een boot. 

Jakob48

FFG BLOGS 7/26 ZOMER IN RÜGEN!

 🇳🇱

ZOMER IN RÜGEN!

Dit is de zomer 

Dat zijn de paden 

Grijs van de hitte 

Grijs van het stof 

Dit is de stilte 

Dat is de wouw 

Hoog aan de hemel 

Boven het zinderend land 

De zon is grijs van de hemel 

De hemel is grijs van zichzelf 

In het hoge riet schuilt de zwaan. 

                                                                              Jakob48

FFG BLOGS 6/26 FILMEN IS LEUK!

 🇳🇱

FILMEN IS LEUK!

'Waarom film jij paarden?' Die vraag stelde mijn jongste kleindochter onlangs toen ze me aan het werk zag met wat filmmateriaal over het Lauwersmeer. Ik legde haar uit waar mijn Lauwersmeer project over ging, en waarom daar paarden in hoorden, en al pratend realiseerde ik me dat haar vraag ook, en misschien vooral, doelde op waarom wij mensen überhaupt  iets af- en uitbeelden. 

Tja, zo'n vraag kun je afdoen met een 'dat doen mensen nu eenmaal'. Of met een tegenvraag 'waarom teken jij steeds poezen?' - wat ik trouwens ook deed, waarop kleindochter riposteerde met 'gewoon, dat vind ik leuk'. Het is overigens wél zo dat dit soort waaromvragen nooit afdoende kunnen worden beantwoord. 

Ik vind filmen leuk en ik heb gefilmd vanaf het moment dat ik een camera kocht om ons eerste kleinkind te kunnen filmen. Ik weet nog hoe ik voor het eerst iets probeerde vast te leggen op film en inwendig jubelde 'dit is wat ik wil! dit is leuk!' Het eerste kleinkind kwam ter wereld, en zeven uur later filmde ik haar en legde haar eerste kreetjes vast. Een bijzondere en dierbare gebeurtenis in mijn inmiddels lange leven. 

Ongetwijfeld doen we dit soort dingen - foto's en video's maken, poezen tekenen - omdat het leuk is onze 'momenten' vast te leggen, en al doende groeit het besef dat we ook wat van onze innerlijke roerselen prijsgeven in hetgeen we laten zien. Met andere woorden: je videoclip - hoe kort en schijnbaar onbeduidend misschien ook - geeft de kijker een inkijkje in wat jou boeit en bezighoudt en ontroert. 

Daar komt nog iets bij. Fotograferen en filmen zijn in de eerste plaats visuele vaardigheden. Om dat op een aanvaardbaar niveau te blijven doen moet je goed doordrongen zijn van wat je wilt, van wat haalbaar is, van hoe je objecten zich verhouden tot hun omgeving. Kortom, je ontwikkelt een bewustzijn waarin kleur, vorm, beweging belangrijk zijn. Dat bewustzijn maakt dat je anders leert kijken. Je 'oog en geest' zijn alerter, gericht op wat zich aan jou, de filmende waarnemer, voordoet. 

Dus ja, filmen is leuk, en tegelijkertijd een expressievorm die mij helpt mijn wereld te doorgronden en vorm te geven. Filmen levert levensvreugde op. Daarom is het leuk.

Jakob48

FFG BLOGS 5/26 MELKKLEUR

  🇳🇱

MELKKLEUR

Op 16 maart maakten Martha en ik een lange wandeling langs de stenige stranden en steile krijtrotsen van Rügen. Het is meestal het eerste wat we we doen als we in Sassnitz verblijven. Even de boel verkennen, en vaststellen dat alles nog steeds op zijn plaats staat en ligt. Dat lijkt inderdaad het geval te zijn, maar bij nadere inspectie blijkt er nogal het een en ander te zijn veranderd. 

Hoe stel je zoiets vast? We zijn twee jaar niet in Sassnitz geweest, dan weet je echt niet meer hoe het strand er toen bij lag. Toch, er  was wel degelijk iets veranderd. We waren een flink eind verder gelopen dan de bedoeling was, en in een scherpe bocht van de kustlijn stak een enorme brok krijt de zee in. Een soort schiereiland belaagd door een woeste Oostzeebranding. En achter de branding zagen we een scherpe markering in het zeewater. Aan de ene kant was het water prachtig blauw, en aan de andere had het een vuilwitte melkkleur aangenomen. Die kleur werd veroorzaakt door al het krijt in het wild bewegende water. Er liepen aardig wat mensen rond en over de enorme krijtberg die pal onder de metershoge krijtrotsen lag en vandaar de zee instak. Een soort toeristische attractie. 

Pas later, tijdens een bezoek aan de Köningsstuhl, lazen we dat ongeveer anderhalve week voor onze aankomst in Sassnitz, er een van de grootste 'Kreideabbrüche' was geweest in de recente geschiedenis van Rügen. Zo'n 9000 kuub krijt was de zee in gedonderd. Een duizelingwekkende hoeveelheid.

Over die massa hadden wij en talloze anderen gelopen, geklauterd, foto's en filmpjes makend, onwetend en onbewust van het grote risico dat wandelen langs deze kust inhoudt. Dat wil zeggen: Martha en ik wisten het niet. Er moeten mensen gelopen hebben die natuurlijk op de hoogte waren van het gebeurde maar dat voor lief namen. En toen wij eenmaal wisten van dit natuurgeweld, bleven we evengoed langs de krijtrotsen wandelen, af en toe een huiver onderdrukkend bij de gedachte wat er zou gebeuren als er weer 9000 kuub naar beneden kwam glijden.

Jakob48

FFG BLOGS 4/26 FEUERSTEINFELDER

 🇳🇱

DE FEUERSTEINFELDER VAN RÜGEN

Het is de derde of vierde keer dat ik ze bezoek, de FEUERSTEINFELDER op het eiland Rügen. En zo ik tijd van leven heb, én gelegenheid, zal ik er weer heen gaan. De plek heeft iets dat je het gevoel geeft dat je er zo snel mogelijk weer naar terug wil, telkens en telkens weer. 

Komt het door de gigantische hoeveelheden stenen en keien die zich over enige kilometers uitstrekken, met overal kleine - en soms niet eens zulke kleine - eilandjes mos, en struwelen van jeneverbesstruiken die verrassende doorkijkjes en knusse hoekjes opleveren. Of door het zachte knarsen van de stenen onder je schoenzolen? De wind die van oude verhalen fluistert verborgen onder die blauw-grijze stenen? Het gevoel van oeroude geschiedenis dat je bekruipt zodra je vanuit het bos het veld van FEUERSTEINER betreedt? Of is het de diepe innerlijke rust die op je neerdaalt en bezit van je neemt? Het woord vuursteen heeft hier een lading die je met geen pen beschrijven kunt. 

Het zijn al deze dingen tegelijk, en meer. Iets waar je je vinger net niet op kunt leggen. Iets dat - wanneer je lang genoeg luistert - je het gevoel geeft dat je God kunt horen wandelen in de koelte van de avond na een snikhete dag.

Jakob48

FFG BLOGS 3/26 NIEUWE LENTE, NIEUW GELUID

 

🇳🇱

NIEUWE LENTE, NIEUW GELUID

Het onderstaande vers is van middelengelse herkomst, en bezingt op luide toon de komst van het nieuwe zomerseizoen. Ik geef toe, dat is wel wat vroeg voor maart, maar vooruit, doe eens gek, in de maand maart laat de natuur volop van zich horen, en dit van energie barstende versje zit bomvol geluiden. Welke? Nou, misschien is het een aardige tijdpassering om zelf eens uit te zoeken, wat er in Sumer Is Icumen In te horen (en te zien) is.

Jakob48

FFG BLOGS 2/26 FLUITJE / WHISTLE

  🇳🇱

FLUITJE

Ik heb een wolvenfluitje gekocht. Om precies te zijn, twee fluitjes, voor één prijs. En zonder extra verzendkosten. De reden? Er is meerdere malen een wolf gespot in het Lauwersmeer park. Al sinds de zomer van 2025. 

Ik was daar niet van op de hoogte toen ik in de herfst van dat jaar aan het grote filmproject begon waarover ik in de twee vorige afleveringen schreef. Geheel en al in onwetendheid verkerend, en 'wolvenfluitloos' zwierf ik door de verwilderende natuur van het park. Geen wolf gehoord of gezien. Wel wilde zwanen en zeearenden, en prachtige pijlstaarteenden uit Finland. En zo nu en dan een brandgans met vogelgriep. 

Dan lees je ergens de mededeling dat er zo'n veelbesproken roofdier als de wolf ook zijn zinnen gezet zou hebben op het NP Lauwersmeer. En hoe je het ook keert of wendt, ineens kijk je met andere ogen naar dat natuurgebied en het project dat ik erover aan het maken ben. Spannend en opwindend aan de ene kant, een beetje eng en onzeker aan de andere. 

Hoeveel ervaring heb ik met wolven? Geen eigenlijk, behalve dat ik er ooit tijdens een vakantie in Denemarken eentje heb horen huilen. En dat ik langs een verlaten dijk voorbij Greetsiel een volkomen aan stukken gereten schapenkarkas heb gezien, wat wel het werk van een wolf (of meerdere) moet zijn geweest. 

Dus maar een wolvenfluitje gekocht. Een voor mij, en een voor vrouw. Om het gevoel van veiligheid te versterken. En hopen dat je het ding niet nodig hebt, terwijl je ergens wel zo'n dier in het vizier van je camera wil hebben. Op veilige afstand dan, dat wel.

Jakob48

FFG BLOGS 1/26 NOORDELIJKE BEZOEKERS / NORTHERN CALLERS

 🇳🇱

NOORDELIJKE BEZOEKERS

Een mens heeft tijd nodig, en inzicht, om Het Lauwersmeer te leren kennen. 

Neem nu de wilde zwanen. Ik weet dat ik in vrijwel elk winterseizoen wilde zwanen kan aantreffen in dit natuurgebied. Ik hoor ze al van verre schallen. Dan wil ik ze ook zien en waarnemen, en in mijn geval, op video vastleggen. 

 
De boswachter wijst verschillende plekken op de kaart aan waar ik ze vast zal aantreffen. Ik wil zijn adviezen niet in de gure winterwind slaan, dus ga ik naar de door hem vermelde plaatsen. Zoals het Jaap Deensgat. Landschappelijk gezien een prachtige plek, waar je bovendien vaak de immer imposante slaaptrek van ganzen kunt beleven. Op een bleke winterdag staar ik dan vanuit de vogelkijkhut over de uitgestrekte water- en grasvlakten: geen vogel te zien. Blegggg!!! 

Dan maar een ander aangeraden plekje proberen. Een van de vele en fraaie uitkijktorens die het Lauwersmeer gebied rijk is, bij het Oude Robbengat. Weer niks, zelfs geen meeuw. Waar zijn al die beesten? 

Het blijkt - zoals zo vaak - een kwestie van geduld en toeval te zijn. Bij een meertje vlakbij Achter De Zwarten ( de plek die ik nou juist niet had gekozen, want al twee keer in een opname gebruikt) stuit ik op een prachtig wilde zwanen gezin: pa, moe, en drie jonge zwanen die oud genoeg zijn om te kunnen vliegen, maar ook nog net jong genoeg om door hun ouders te worden geduld. 

De zwanen hebben mij en mijn camera donders goed in de gaten, maar gaan rustig door met wat ze aan het doen waren: grondelen en eten. Beschermd door het oude riet van vorig jaar zijn ze een harmonisch gezin dat van plan is deze winter nog eenmaal gezamenlijk door te brengen voordat de thuisreis in het voorjaar wordt aanvaard. Waarheen gaat die thuisreis?

 
Zeg het maar: naar Zweden, Finland, of Rusland, of naar nog een andere noordelijk land aan de Oostzee. Zeer waarschijnlijk niet naar IJsland. De zwanen die daar vandaan komen overwinteren doorgaans op de Britse eilanden.

 
Ik had een onwijs mooie middag.

Jakob48

FFG BLOGS 12/25 EEN NIEUW VIDEOPROJECT 2

 🇳🇱

EEN NIEUW VIDEOPROJECT 2

Ook in dit blog wil ik het over het Lauwersmeer videoproject van FilmFabriekGroningen hebben. Het loopt nu ongeveer een maand, en ik heb inmiddels een aantal tochten door het immense gebied gemaakt. 

Het voornaamste doel van dit project is te laten zien dat het Lauwersmeer een zeer  markant gebied is. Hoeveel rust, ruimte, landschappelijke schoonheid, gevarieerde flora en fauna dit immense natuurpark in huis heeft, zeker voor Nederlandse begrippen.

Dat markante zit hem zeker ook in het feit dat het gebied niets meer en niets minder dan de voormalige zeebodem van de Lauwerszee is geweest. Het gebied zoals we het nu kennen is letterlijk van de bodem af opgebouwd, al klinkt het woord 'opgebouwd' in dit verband wat wonderlijk. Het is in dit besef dat ik aan dit project ben begonnen, en hoop dat het in mijn filmwerk vorm krijgt.

Jakob48

FFG BLOGS 11/25 EEN NIEUW VIDEOPROJECT

 🇳🇱

EEN NIEUW VIDEOPROJECT

Op zondag 2 november is FilmFabriekGroningen begonnen aan een nieuw videoproject: Het Lauwersmeer van FilmFabriekGroningen. Een korte PROMO vind je onder dit blog. 

De vraag of het handig en verstandig is zo'n project in het najaar te beginnen is niet aan de orde geweest. En inmiddels zijn de eerste opnamen gemaakt op een dag die opviel door het fraaie herfstweer en de grote stilte veroorzaakt door de (schijnbare) afwezigheid van vogels.

En die vogels, daar is het ons in de eerste plaats om te doen. 

Jakob48 

FFG BLOGS 10/25 UIT DE KLEI GETROKKEN / THE RICH CLAY OF GRONINGEN

  🇳🇱

UIT DE KLEI GETROKKEN

Veel mensen kom ik niet tegen wanneer ik in het najaar wel eens langs leeggehaalde akkers in de provincie Groningen wandel. 

Niet zo vreemd, natuurlijk. Het meeste akkerland ligt een flink eind van de bewoonde wereld, de uitgestrekte akkers ogen weinig uitnodigend, en er waait vrijwel altijd een gure wind. De mensen hebben groot gelijk, waarom zou je nu uitgerekend langs een smal, verhard boerenpad gaan wandelen in een gebied waar weinig meer te zien is dan klei onder een eentonig grijze hemel? Je boft als je zo nu en dan een kromgegroeid boompje of schraal bosje groen treft. Wie daar een uurtje of wat wil kuieren is vast een beetje wereldvreemd. Want, wat móet je daar?

Toegegeven, er zijn enerverender bezigheden te bedenken dan een wandeling langs de Grunneger klaai. Heb je één lege akker gezien, dan heb je ze allemaal gezien, niet dan? En je bent er ook snel over uitgepraat.

Los van de vraag of er over deze zogenaamde 'lege landschappen' niet meer te zeggen valt dan dat ze leeg zijn en daarom dus óók saai, is er - wat mij betreft - één onderwerp dat ik hier wil benoemen: de klei van het Groninger land.

Sta maar eens een tijdje stil bij zo'n verlaten stuk land waar je niets anders ziet dan klei: vers geploegd, glanzend in het najaarslicht, en verdwijnend in de verre, mistige  overzijde. Ergens in de verte hoor je nog het aanhoudende geruis van het voortsnellende, moderne leven. Jij staat hier aan de akkerrand en kijkt naar die klei.

En dan gebeurt het. Ineens siddert het besef door je lijf en bewustzijn dat je de klei mooi vindt. Dat de klei je aangrijpt, tot je doordringt met al z'n vet glanzende zwartheid, z'n nadrukkelijke aanwezigheid. Ineens weet je dat die klei leeft, een levend wezen is. Een organisme dat zijn eigen karakter, zijn eigen grillen heeft. Dat er is, zoals jij er bent. Met dit verschil dat de klei er al was toen jij nog geboren moest worden, en er nog zal zijn wanneer jij allang niet meer gekend zult zijn in deze wereld.

Ik besef hoe machtig en rijk deze grond is, en hoe onpeilbaar vruchtbaar. Ineens weet ik hoe vol deze aarde stond van allerlei gewassen in de afgelopen zomer, zo vol dat ik de aarde niet eens meer zag. En hoe deze onmetelijke rijkdom talloos veel miljoenen voedsel biedt, hoe vrijwel alles wat een mens maar verbouwen kan, op deze grond wil groeien en vrucht dragen.

Voor ik wegga, maak ik wat foto's. Die foto's zijn leuk en aardig, zeker, maar kunnen niet mijn lijfelijke sensatie van wat ik beleefd heb aan die akker uitdrukken. Maar ik ga anders naar huis dan ik gekomen bent. Alsof ik een beetje uit de klei getrokken ben.

Jakob48

FFG BLOGS 09/25 SLUITEN OM TE OPENEN / CLOSING = OPENING

 🇳🇱

SLUITEN OM TE OPENEN

De Friesenbrücke ging op 5 september 2025 open voor voetgangers en fietsers. Waarom is dit feit vermeldenswaardig? Om de eenvoudige reden dat de inwoners van de dorpen en steden in de directe omgeving bijna tien jaar hebben gewacht op een nieuwe brugverbinding over de Eems.

Na de desastreuze aanvaring van het vrachtschip Emsmoon met de Friesenbrücke begin december 2015, was een bezoek vanuit Weener aan een van de dorpen aan de overkant ineens een urenlange opgave geworden. Er bleek ineens een enorme en ineffectieve bureaucratie te bestaan die de plannen voor een nieuwe brug hinderde, maar wel de toch al niet geringe kosten hemelhoog opjoeg, het slopen van de vernielde Friesenbrücke verliep tergend traag, en inmiddels waren er van alle kanten voorstellen gedaan om de nieuwbouw beter en goedkoper te regelen - er ging al heel snel een gerucht dat een Nederlands bedrijf binnen de kortste keren met een mooi nieuwbouwplan op de proppen kwam.

Hoe het ook zij, er waren 9¾ jaar nodig om de nieuwe brug te bouwen. En het moet gezegd, het is een weergaloos mooie brug geworden.

Martha en ik liepen mee in de lange rij belangstellenden om de opening op de brug bij te wonen. Deze brug te betreden, over de rivier uit te kijken, het riep een gevoel van vreugde op. Een beter woord heb ik niet. En ongetwijfeld heeft dat gevoel te maken met de vele malen dat we erop uittrokken om de vordering van sloop en wederopbouw te volgen. Een nieuwe Friesenbrücke over een rivier die Martha en ik van monding to bron hebben bereisd. Een rivier waar we talloze malen op talloos verschillende plekjes hebben uitgekeken over het water, Emsüberführungen hebben gefilmd en gefotografeerd, de zo kwetsbare bron meermaals hebben aanschouwd, de kilometers brede monding hebben bevaren, kortom, een rivier die met een flink aantal jaren van ons leven vervlochten is geraakt. Over die rivier vanaf de Friesenbrücke weer uit te kijken, dat was een moment van vreugde, ik zeg het nog maar een keer.

De Friesenbrücke is een draai- en hefbrug, en, zo begrijpen wij uit de informatie, ook nog eens de grootste van Noordwest-Europa. Om de brug te kunnen openen, moest het draai-hef gedeelte eerst worden gesloten. Toen pas was de brug één geheel. De opening bestond uit het ophalen van een slagboom, en daarna zette de lange stoet belangstellenden zich in beweging naar de overkant, de oostelijke oever, vanwaar je verder kunt naar Coldemüntje, Müggenborg en andere Oost-Friese oorden (prachtige landschappen hebben ze daar trouwens). Ook de fietsers waren van de partij. De Friesenbrücke is tenslotte een spoor-wandel- en fietsbrug. 

Voor de Oost-Friezen ging de wereld weer een beetje open. Het is ze van harte gegund.

Jakob48

BEKIJK DE VIDEO HIER!

FFG BLOGS 08/25 FUTEN EN KLUTEN / GREBES AND AVOCETS

 🇳🇱

FUTEN EN KLUTEN

Mijn zomer dit jaar wordt beheerst door twee vogelsoorten: futen en kluten. Klinkt lekker, maar dat is toeval. Toeval speelt in dit blog zeker een rol. Op een van mijn wandelingen langs het Hoornse Meer, aan de rand van de stad Groningen, filmde ik een broedende fuut, en toen ik een week later het nest nogmaals filmde, broedde het futenvrouwtje er nog steeds lustig op los, maar...inmiddels zat er een piepklein futenjong heel parmantig op haar rug.

Vele weken later bevond ik mij opnieuw bij het Hoornse Meer en trof daar behalve een handjevol meerkoetkuikens, de futenouders die volop bezig waren hun kroost allerlei vaardigheden aan te leren die het drietal in de toekomst moet beheersen om zich in de natuur te redden. Wat op speels gedartel lijkt is in feite grote ernst. Futen leven in en op het water, de momenten dat ze zich op de wal onbeholpen voortbewegen zijn zeer schaars, en hoewel ze vleugels hebben, is vliegen niet het eerste waaraan een fuut denkt als het gevaar dreigt.

Ik sprak van toeval en dat is omdat ik bij het filmen uitga van de gedachte dat ik film wat voorhanden en interessant is. De broedende fuut kwam onverwacht op mijn pad, en zo ging het ook met de grote groep uit de kluiten gewassen kluten die ik waarnam in het Lauwersmeer, vlakbij Ezumakeeg. Op kluten had ik geheel niet gerekend want toen ik arriveerde bij Ezumakeeg strekte zich tot mijn grote verbijstering een uitgedroogde meerbodem voor mijn ogen uit, tot aan de horizon. Hier en daar woei de wind wat zand omhoog, en een paar honderd meter verderop stond een vijftal zilverreigers verveeld rond te kijken. Zo had ik Ezumakeeg nog nooit meegemaakt. Even later begaf ik mij naar het opgehoogde punt waar vogelaars vaak hun waarnemingen doen, en ook nu waren er weer volop mensen bezig door hun verrekijkers en telelenzen te koekeloeren naar, jawel,...kluten. En geen drie of vier, maar een forse kolonie van deze vogels die hun tijd besteedden aan zonnebaden, vleugels fatsoeneren, de strandjes afstruinen en lekker foerageren in het ondiepe water, dat hier wel aanwezig was. 

Van alle waadvogels vind ik kluten beslist een van de allermooiste, al is dit natuurlijk voornamelijk een kwestie van smaak. Maar wie raakt nou niet onder de indruk van het wit-zwarte verenkleed, de lange, sierlijk gebogen snavel, de elegante, slanke, blauwe poten en hun prachtige vliegbeeld. Alles aan deze waadvogel is mooi en elegant. Toeval?

  Jakob48

FFG BLOGS 07/25 JULI

 

🇳🇱

JULI

zonder weet van verval, sneeuw en dapper groen

zo lang zwierf mijn hart buiten elk seizoen

gevangen in het luchtledig van een boos jaar

totdat het door juli is bevrijd

verdwaasd nog sta ik in de juliweelde

& betast de vraag wat mij toch scheelde.

                                                    Jakob48

FFG BLOGS 06/25 BENEDIKTBEUERN

 🇳🇱

BENEDIKTBEUERN

Er is geen mens ter wereld die niet aangenaam verrast wil worden. Mij viel dit genoegen te beurt in de kloostertuin bij het Beierse dorpje Benediktbeuern. De kloostertuin die bij het voormalige Benedictijner klooster hoort overrompelde mij door de kleurenpracht van de vele bloemensoorten, maar ook door het opgewekte gezoem van bijen, hommels, het welluidende getjilp en gekwetter van zwaluwen, mussen, merels, en ander tuingevogelte. Mijn oog werd onmiddellijk naar een aantal kolibrievlinders getrokken. Kolibrievlinders!!! Wanneer zie je die in je eigen tuin? Hooguit een tot twee keer in een seizoen, en dan praat je er nog weken over na.

Deze kolibrievlinders hadden het razend druk. Onophoudelijk snorden ze over de duizendschoon bloemen, en je kon hun lange tongen steeds in en uit zien gaan in een razend tempo, terwijl ze boven de planten bleven hangen. Niet een keer streken ze neer om even bij te tanken. Hoe anders verzamelt de kleine vos de nectar. Heel bedaard en behoedzaam scharrelt deze vlindersoort z'n kostje bij elkaar.

Wat ook opviel was de grootte van de bijen en hommels. De honingbij in mijn eigen tuintje is een wat schriel diertje in vergelijking met de stoere jongens in die kloostertuin. Dat gold ook voor de enorme zwarte houtbijen die hier volop aanwezig waren. Soms tref ik deze soort in mijn tuin aan. Ik moet dan wel twee keer kijken of het er echt een is.

Wat ook verraste was de matige belangstelling van het bezoekende publiek. Je zou denken, kolibrievlinders, die trekken ieders aandacht. Ik heb een tijdje gekeken naar de rondwandelende mensen, maar het grote gros had geen aandacht voor de schitterende rijkdom waarin ze zich bevonden.

De kloostertuin heeft mij wel een sprankje hoop gegeven. Er zijn nog kansen voor de natuur, de inheemse flora en fauna. We moeten het wel willen zien en begrijpen. 

Jakob48

FFG BLOGS 05/25 EKSTERS / MAGPIES

 🇳🇱

EKSTERS

Ik vind eksters bijzondere vogels, in elk geval bijzonder genoeg om er een gedicht over te maken. Hier is het:

De Eksters

zich slordig schuil houdend in 

hun bomen mompelen de eksters

zacht tegen de dag die de straat

uit haar donkere mantel helpt 

zodat wij wat ons ’s nachts bij

de bonzende keel hield loslaten

barre dromen die omhoog tuimelen

de wolkige diepten van het licht in

weten we wie deze bevrijders zijn die

vanaf hun hoogten geduldig wachten 

om onze aandacht los te wrikken van

de zorg om de droogte in hoofd en hart

van het verlangen naar de wegen terug 

die niet meer te vinden zijn en hoe dan 

ook te ver voor het oude bloed dat sneller

stroomt bij het zien van deze vrije vogels?

Jakob48 

FFG BLOGS 04/25 APRIL

 🇳🇱

APRIL

"Whan that Aprill with his shoures soote

The droghte of March hath perced to the roote,

And bathed every veyne in swich licour

Of which vertu engendred is the flour;"

De vier hierboven aangehaalde regels horen tot de beroemdste uit de Engelse literatuur. Ze zijn het begin van een werk dat gezichtsbepalend zal blijken te zijn voor de middeleeuwse literatuur van Engeland. En voor de eeuwen erna. 

De schrijver ervan, Geoffrey Chaucer (1343-1400), zou met het afleveren van The Canterbury Tales (CT) de standaard zetten van hoe poëzie qua kleurrijkheid, verstechniek, vertelkunst, versvormen, psychologisch inzicht, humor, maatschappijkritiek en wijsheid kan klinken. Chaucer werd niet zomaar de 'father of English poetry' genoemd. De man was zo veelzijdig en avontuurlijk als het oeuvre dat hij de wereld heeft nagelaten. En nu de maand april is aangebroken is het misschien wel gepast om hem eens in het voorjaarszonnetje te zetten.

Om te beginnen, wat is er nou zo bijzonder aan deze opening van dat wereldberoemde literaire werk? Goed beschouwd, is het toch niet veel meer dan een weerbericht. Letterlijk wordt er gezegd dat de zoete regenbuien van April de droogte die in de maand Maart heerste hebben doorboord. En dat al dit hemelwater buitengewoon goed is voor het prille lenteleven dat op uitkomen staat. Dit laatste is een vrije weergave van de derde en vierde regels.

Wie de Proloog van de CT verder leest, komt tot de ontdekking dat de westenwind zachtere lucht aanvoert, dat de vogels ontwaken en zingen dat het een lieve lust is, en over lieve lust gesproken, dat dit het begin is van de paar- en broedtijd. En juist in die tijd - de lange, koude winter is immers eindelijk voorbij - maken talloze mensen zich gereed voor een pelgrimstocht. 

De CT getuigt van nieuw leven, van nieuwe (seksuele) activiteit, de maand april is het juiste moment om lichaam en ziel te reinigen door een pelgrimstocht te maken naar de stad Canterbury, waar de vermoorde bisschop Thomas à Becket begraven ligt.

"Wanneer April met haar zoete buien

de Maartse droogte doet verdwijnen, 

aderen en nerven van vocht doordrenkt

en bloemen ontwaken om te bloeien;"

De gebrekkige vertaling is van mijn hand, ik heb niet de illusie me te kunnen meten met de voortreffelijke vertaling van professor Adriaan Jacob Barnouw.

Jakob